W tradycyjnych praktykach ludowych rośliny odgrywały kluczową rolę w utrzymaniu sprawności stawów oraz łagodzeniu uczucia sztywności. Ich zastosowanie opierało się na obserwacjach efektów naturalnych składników, które sprzyjały poprawie komfortu ruchu.
Żywokost był jedną z najczęściej wykorzystywanych roślin. Wierzenia ludowe przypisywały mu właściwości wspierające regenerację tkanek okołostawowych oraz zwiększające elastyczność stawów. Regularne stosowanie w formach okładów lub maści uważano za pomocne przy ograniczonej ruchomości.
Liście łopianu były cenione za wspieranie naturalnych procesów odżywiania stawów i zmniejszanie napięcia w okolicznych tkankach. Połączenie ich z żywokostem tworzyło mieszanki, które w ludowej praktyce poprawiały komfort ruchu.
Kasztanowiec zwyczajny był wykorzystywany ze względu na swoje właściwości wspomagające krążenie w obrębie stawów. Lepsze ukrwienie sprzyjało odżywieniu struktur stawowych i zwiększało elastyczność, co przekładało się na codzienną sprawność.
Nagietek i dziurawiec uzupełniały te mieszanki, wpływając na komfort tkanek powierzchniowych i zmniejszenie uczucia dyskomfortu. Składniki te były powszechnie wykorzystywane w okładach lub naturalnych maściach, stosowanych miejscowo.
Takie roślinne kombinacje tworzyły podstawę ludowych metod wspierania stawów, pomagając zachować ich elastyczność i komfort ruchu w codziennych aktywnościach, bez użycia syntetycznych dodatków czy leków.